Η παρακάτω ιστορία είναι καθαρά φανταστική. Μου αρέσει να σκέφτομαι και να σκαρφίζομαι διάφορες ιστορίες και είπα να την υλοποιήσω την ιδέα. Έτσι με την παρότρυνση ενός γνωστού μου ,μου δώθηκε η αφορμή να γράψω μία ιστορία με το εξής σκεπτικό :
Η ιστορία πρέπει να ξεκινάει με την φράση ΄΄Η Νάντια μπαίνει σε ένα ταξί και λέει : ‘’ ακολουθείστε το μπροστινό αυτοκίνητο ΄΄ και να τελειώνει με την φράση
΄΄Και έτσι , η Νάντια ξεφορτώθηκε το πτώμα΄΄(!)
Σχόλια , θετικά ή αρνητικά καλοδεχούμενα!!!


Η Νάντια μπαίνει σε ένα ταξί και λέει : ‘’ ακολουθείστε το μπροστινό αυτοκίνητο , μέσα σε αυτό είναι ο άντρας μου και σε λίγο θα με κερατώσει ’’.Παράλληλα με την φράση αυτή πήρε πόζα ίδια ακριβώς με αυτή του Κολοκοτρώνη πάνω στο ιστορικό άλογο , υποδεικνύοντας στον οδηγό του ταξί σε ποιο αυτοκίνητο ήταν ο ‘’ σχεδόν ‘’ πρώην άντρας της . Αυτός ο τίτλος της έσκασε τα τελευταία 5 λεπτά στο μυαλό , όταν τον άκουσε να μιλάει με νάζι και γλύκες στο κινητό με κάποια άλλη . ΄΄Σχεδόν ’’ πρώην άντρας μου , το επαναλάμβανε και ακουγότανε με ηχό στο μυαλό της και άρχισε να μπαίνει στην ιδέα ολοένα και περισσότερο . Βέβαια , μια λέξη και ένας επ ’αυτοφώρο τσακωμός την χώριζαν από το διαζύγιο αλλά….. καλομελέτα και έρχεται .
-Συγνώμη που παρεμβαίνω , αλλά τα πράγματα μπορεί να μην είναι όπως τα νομίζεται μαντάμ , είπε διστακτικά ο οδηγός του ταξί με βαριά και μπάσα φωνή που έβγαινε ξεψυχισμένα από το ογκώδες σώμα του.
-Αφού τον άκουσα στο κινητό να λέει κάποια ‘’μωρό μου’’ , είπε κάπως ενοχλημένη η Νάντια , λέτε να το έχουμε βίτσιο να με καλεί κρυφά από την τουαλέτα για να με πεί μωρό του ; -Τι να πώ μαντάμ , συμπλήρωσε ο οδηγός με ύφος γεμάτο λύπηση .Κρίμα και είστε τόσο νέα….
-Δεν πεθαίνω χριστιανέ μου , φτύνοντας παράλληλα τον κόρφο της , κέρατο τρώω !!
-Έχετε παιδιά ; Ρώτησε κοφτά αυτή τη φορά ο οδηγός , αρχίζοντας ενδεχομένως να συνειδητοποιεί την σοβαρότητα της κατάστασης .
-Παιδιά; Πού καιρός για παιδιά ; Αν και είχαμε αρχίσει να βάζουμε μπρος σχέδια ,παρά το γεγονός ότι είχαμε συναποφασίσει τα τρία πρώτα χρόνια του γάμου μας θα κοιτάζαμε την καριέρα μας , μετά αν προέκυπτε και μωρό……
Το βλέμμα της Νάντιας έμεινε απλανές για μερικά δευτερόλεπτα ,αφήνοντας περιθώρια στην φαντασία της να προβάλει στον προτζέκτορα του μυαλού της μια εικόνα από το υποθετικό μέλλον της ：αυτήν σαφώς λίγο πιο γερασμένη –αλλά με τα μπότοξ της – , τον Λεωνίδα σαφώς πιο γερασμένο –και κουρασμένο από τις αποπληρωμές των μπότοξ της- και φυσικά δίπλα τους τον υποθετικό τους γιο , να τρώνε φρυγανιές και να χαζογελάνε σαν διαφήμιση βουτύρου . Κάπου εκεί ξαφνικά ακούστηκε ο οδηγός να λέει ΄΄ Σαν την άτυχη την ξαδέλφη μου την Ρίτσα. ΄΄ Σε αυτό το σημείο η εικόνα της ουτοπικά ευτυχισμένης οικογένειας στο μυαλό της Νάντιας έσπασε σε χίλια κομμάτια , επαναφέροντας την στην πραγματικότητα .
-….Ρίτσα…; Ρώτησε η Νάντια γεμάτη απορία
-Ναι η Ρίτσα , η ξαδέλφη μου , τα είχε με τον Θάνο ,πολύ κάθαρμα αυτός σας λέω. Μαύρη την είχε κάνει την ξαδέλφη μου από το ξύλο...
Η Νάντια προσπάθησε να σκεφτεί ποιά ακριβώς κοινά είχε με την ξαδέλφη του ταξιτζή. Ειλικρινά όμως δεν κατάφερε να βγάλει άκρη.
-Α , όλα και όλα , τον διέκοψε απότομα . Χέρι επάνω μου δεν άπλωσε ποτέ. Αυτό σας το υπογράφω.
-Δεν τελείωσα μαντάμ .Πέταξε ξερά και κάπως ενοχλημένος ο ταξιτζής. Την χτυπούσε και πήγαινε και με άλλες .Για αυτό και τον χώρισε. Βέβαια η ξαδέλφη μου ήταν και πρεζόνι…
-Α, όλα και όλα ,εγώ λέω να πέσω στα ναρκωτικά αφού χωρίσω , όχι πριν , είπε φωναχτά η Νάντια με μια δόση ειρωνείας προσπαθώντας μάταια ακόμα να βρει περισσότερο από ένα κοινό με την ξαδέλφη του ταξιτζή. Αλλά , ξέρετε τι; Εγώ φταίω , μονολόγησε ,δίχως να του αφήσει περιθώρια να ανταπαντήσει . Δεν είχα ερμηνεύσει καλά τα σημάδια .
‘’Πω πω, είμαι πτώμα , πέφτω αμέσως για ύπνο , είμαι πτώμα..’’ έκανε με βαριά μπάσα φωνή η Νάντια προσπαθώντας να μιμηθεί τον Λεωνίδα . ΄΄ Είμαι πτώμα σου λέω, δεν έχω όρεξη για τίποτα’’ Ήταν το μόνο πράγμα που άκουγε τους τελευταίους πέντε μήνες σχεδόν κάθε μέρα…
-Πάντως πιστεύω ότι σας αγαπάει κατά βάθος ΄΄…. Ψέλλισε ο ταξιτζής
Η Νάντια πάντα φανταζόταν την καρδιά της σαν ένα απύθμενο πηγάδι . Όποτε αγαπούσε πραγματικά , το φανταζόταν στο μυαλό της να ξεχειλίζει . Κάπως έτσι σκεφτόταν και την καρδιά του Λεωνίδα , μόνο που τώρα το πηγάδι της καρδιάς του ήταν άδειο και πάνω από αυτό στεκόταν εκείνη δεμένη με ελαστικά σχοινιά στα πόδια της , έτοιμη να πηδήξει μέσα σε αυτό, μήπως και μπορέσει να φτάσει αυτή την ‘’κατά βάθος αγάπη’’ που της περιέγραφε ο ταξιτζής . Καθώς όμως έπεφτε μέσα σε αυτό το πηγάδι , δεν έβρισκε στο δρόμο της νερό . Κατά την διάρκεια όμως της αέναης ελεύθερης πτώση της , πέρναγαν από μπροστά της αντικείμενα που της είχε κάνει δώρο ο Λεωνίδας το τελευταίο πεντάμηνο : ακριβές τσάντες , άπειρα ζευγάρια παπούτσια κοσμήματα και ρούχα. Η ελεύθερή της πτώση διακόπηκε από το απότομο φρενάρισμα του ταξιτζή.
Όχι γαμώτο , μας έπιασε φανάρι , θα τον χάσουμε είπε ο οδηγός που ομολογούμενως άρχιζε να διασκεδάζει με όλο αυτό το κυνηγητό.
Συνειδητοποιώντας η Νάντια ότι τα δώρα που της έφερνε τόσο καιρό στο σπίτι ο Λεωνίδας δεν ήταν τίποτα παραπάνω από κάλυμμα του κεράτου που είχε ήδη φάει – και αν κρίνει κανείς από την συνολική αξία των δώρων πρέπει να ήταν αρκετά μεγάλο – πρόσταξε τον ταξιτζή να σταματήσει για να κατέβει .Όλα της φάνηκαν λάθος εκείνη τη στιγμή , η παρακολούθηση , το ταξί ,το κέρατο, η ξαδέλφη , οι κινήσεις της … όλα λάθος. Αποσβολωμένη και σκεπτόμενη την επόμενη της κίνηση , έπιασε την τσάντα της, μια από αυτές που της είχε κάνει δώρο τελευταία ο ‘’καλός’’ της και έκανε να πληρώσει τον ταξιτζή. Μέσα στην όλη της ταραχή και ενώ προσπαθούσε να βγάλει τα λεφτά από το πορτοφόλι , η Νάντια ήρθε αντιμέτωπη με το πτώμα της πιο σιχαμερής ύπαρξης στον πλανήτη γη : μια κατσαρίδα είχε επιλέξει την τσάντα της για να αφήσει το κουφάρι της. Το μόνο που πρόλαβε να ψελλίσει η Νάντια είναι ένα στεγνό ‘’ ΣΚΑΤΑ ’’ .
-Πώς κάνετε έτσι μαντάμ, θα τον είχαμε προλάβει εάν δεν μας είχε πιάσει το φανάρι , είπε ο οδηγός του ταξί απότομα.
-Κράτα τα ρέστα , είπε κοφτά η Νάντια κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω της ,αδιαφορώντας για το επιδεικτικό κίτρινο αυτοκόλλητο στο τζάμι του ταξί ‘’ΣΙΓΑ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ’’ αφήνοντας όμως στον ταξιτζή το πιο γενναιόδωρο φιλοδώρημα που είχε δει ποτέ του.
Κλείνοντας την πόρτα του ταξί πίσω της , η Νάντια έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της . Αποφάσισε να συνεχίσει με τον Λεωνίδα σαν να μην γνωρίζει τίποτα για το θέμα , να συμπεριφέρεται όπως πριν αντιληφθεί το τηλεφώνημα. ‘’Θα του τα φάω όλα και μετά θα εξαφανιστώ. Πτώμα εσύ από την κούραση ; Πτώμα και εγώ από τα ψώνια. Θα διοχετεύσω τον θυμό μου στις πιστωτικές σου. Θα δεις τώρα ποια είναι η Νάντια , Λεωνίδα μου! ‘’Σιγοψυθίριζε , ενώ ήδη είχε πάρει τον δρόμο για το σπίτι. Με ένα πτώμα στην τσάντα και την εικόνα του Λεωνίδα πτώμα (από την κούραση) στο μυαλό της , η Νάντια προσπέρασε έναν κάδο σκουπιδιών. Τον κοιτάξει, κοιτάξει και την τσάντα της , και είπε στον εαυτό της, ΄΄καλά να μαστε, θα μας πάρει και άλλη’’…Άνοιξε τον κάδο επιδεκτικά και με έναν πραγματικά απαθή τρόπο , πέταξε την τσάντα –αξίας πολλών κεράτων- με το πτώμα της κατσαρίδας μέσα στο σωρό σκουπιδιών. ‘’Δεν μπορώ να ξεφορτωθώ δύο ‘’πτώματα’’ μέσα στην ίδια μέρα. Τουλάχιστον έκανα την αρχή’’…..Ένα διάπλατο χαμόγελο ,στόλισε το πρόσωπό της. Ξαφνικά , την προσοχή της τράβηξε η παραπλήσια βιτρίνα ..
‘’Εκπτώσεις ε ; Ξεκίνησαν ήδη’’ ; είπε και την προσέγγισε με περιέργεια……..
Το τρόπαιο της υποτιθέμενης αγάπης του Λεωνίδα και πολλών κεράτων καθώς και πολλών ευρώ κατέληξε στην χωματερή , οπου αποτέλεσε το πιο ακριβό ΄΄φέρετρο’’ στην ιστορία των κατσαριδοκηδειών ! …Και έτσι , η Νάντια ξεφορτώθηκε το πτώμα….

Είδος (αν κρίνουμε από τις ερμηνείες) : Μαύρη κωμωδία
Υπόθεση :
Η Σοφία Βίσση – Καρβέλα αφού ανακαλύψει ότι την κερατώνει ο καλός της (όρκο δεν παίρνουμε γιατί το είδε στον ύπνο της , αλλά παίζει να έγινε και στον ξύπνιο της) τρώει μια φρίκη και αντί να κάνει το μαλλί όπως το είχε η μητέρα της στο δίσκο ‘’X’’ αποφασίζει να πάει στην Νέα Υόρκη. Το 1ο επεισόδιο ξεκινάει από μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας (στην Εκάλη) όπου και η ηρωίδα μας μία ώρα πριν την πτήση της αντί να είναι στο αεροδρόμιο ,ακόμα δεν έχει φτιάξει βαλίτσες (yeah right).
Με εκείνα και με τα άλλα και αφού χαιρετήσει τον Λουκά από την Dolce Vita που παρεπιπτώντος είναι και μπαμπάς της και την μαμά της που έπαιζε στην ‘’ώρα την καλή’’ ξεκινά για το αεροδρόμιο . Στο διαταύτα και επειδή το ταξίδι Αθήνα –Αμερική είναι και αρκετές ώρες ,βλέπουμε και το background του συμπρωταγωνιστή της Σοφίας , ο οποίος όλα τα κακά μαζεμένα τα έχει , μεθύστακας ,τσογλαν-boy , σαβουρο%$&@ς και άλλα πολλά που θα μας πάρει 3 τηλεοπτικές σαιζόν να τα αναλύσουμε. Με το που φτάνει λοιπόν η πρωταγωνίστρια μας στο Αμέρικα , χτυπά η κατάρα της Δέσποινας Βανδή και των δικαστικών αντιπροσώπων που κατατρέχουν την μανούλα και επειδή αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα , η Σοφία μας πέφτει θύμα εκμετάλλευσης και χάνει τα πάντα : ταυτότητα ,συνάλλαγμα , ρούχα , κάτι cd της απόλυτης Ελληνίδας σταρ που είχε μαζί της για good luck charm και κάποια ρούχα που πρόλαβε να σώσει από τον πλειστηριασμό . Η απόλυτη Ελληνίδα κόρη θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να επιβιώσει . Στα επόμενα επεισόδια θα χάσει τουλάχιστον 20 κιλά από το πήγαινε-έλα στους δρόμους του Manhattan και θα απομείνει μόνο 10 κιλά κόκαλο. Η σειρά αναμένετε να κυκλοφορήσει και σαν dvd δώρο με την νέα δισκογραφική δουλειά της απόλυτης Ελληνίδας σταρ.
Την σειρά μπορείτε να την απολαύσετε εναλλακτικά και ως ντοκιμαντέρ με την προϋπόθεση ότι έχετε στο mute τον ήχο.

Για τους περισσότερους ανθρώπους , η πρώτη μέρα του Γενάρη θεωρείται η αρχή για ένα νέο ξεκίνημα ,μια καινούργια αρχή για ένα νέο έτος που μόλις ξεκινάει ,γεμάτο προσδοκίες και υποσχέσεις . Για μένα ποτέ ο Γενάρης δεν ήταν σημείο έναρξης της ‘’νέας χρονιάς’’ ή του ‘’μηδενισμού’’ των κοντέρ αν θέλετε.
.Για μένα τη νέα αυτή αρχή σηματοδοτεί ο Οκτώβρης.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.
Ως φοιτητής χρωστούσα μόνο ένα μάθημα για να πάρω πτυχίο το οποίο και βέβαια πέρασα με την εξεταστική του Ιουνίου . Πριν πάρω λοιπόν πτυχίο είχα την εντύπωση ότι περνώντας και το τελευταίο μάθημα , σαν άλλος καουμπόι πάνω στο ατίθασο άλογό του , με το πτυχίο συντροφιά θα ατενίζαμε προς το ηλιοβασίλεμα της άγριας δύσης βάζοντας πλώρη για νέες περιπέτειες .Ναι, τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει (προς απογοήτευση ή μη) . Αποφάσισα λοιπόν να επεκτείνω τις γνώσεις μου , συνεχίζοντας τις σπουδές μου , σε μεταπτυχιακό επίπεδο πλέον. Μετά από λίγες (ευτυχώς) συνεντεύξεις έγινα δεκτός σε ένα από τα μεταπτυχιακά προγράμματα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα συναισθήματα σίγουρα είναι πρωτόγνωρα .Ανυπομονησία και χαρά για το καινούργιο αυτό βήμα , ενδοιασμό και άγχος για το αν θα καταφέρω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων.
Επίσης όλο το καλοκαίρι δεν κατέφυγα σε κάποιο εξωτικό νησί αλλά δούλευα .Δεν το μετάνιωσα λεπτό . Γνώρισα απίστευτα αξιόλογα παιδιά ,με τα οποία επικοινωνούμε τακτικά και τα οποία είμαι πραγματικά χαρούμενος που γνώρισα.
Λίγο πριν την δική μου αλλαγή του χρόνου βρίσκομαι εδώ , αναπολώντας το παρελθόν (πρόσφατο και μη) και κάνω σχέδια για το μέλλον.
Ένα παρελθόν που όσο και να θέλω να αλλάξω σε πολλά κομβικά σημεία , θα παραμένει το ίδιο , για να συνεχίζει να με βασανίζει με τον δικό του τρόπο. Ίσως τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη καταφέρουν να παρασύρουν και να ανακουφίσουν αρκετά γεγονότα του παρελθόντος. Και αν δεν καταφέρουν να σβήσουν τα πιο κρίσιμα ,τουλάχιστον να τα φυλακίσουν σαν μια θολή ανάμνηση , μακριά από τις υπόλοιπες .
‘’Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια , ο Θεός γελά’’ λένε. Ξέρω ότι αυτά που έχω κατά νου για το νέο αυτό ξεκίνημα μπορεί να μην πραγματοποιηθούν όλα , το σίγουρο όμως είναι ότι θα προσπαθήσω για να γίνουν αρκετά από αυτά πραγματικότητα.
Μπορεί το post αυτό να φαίνεται ασυνάρτητο με τα υπόλοιπα αυτού του blog. Δεν παύει όμως να είναι οι σκέψεις μου μέχρι και αυτή τη στιγμή. Εσείς απλά ευχηθείτε μου καλή αρχή!

Το έκανα post και πέρυσι , θα το κάνω φέτος ,θα το κάνω και του χρόνου!!!
Επιστρέφουν Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου
Το τρέιλερ και η αφίσα είναι εδώ για να μας θυμίσουν για ακόμα μία φορά ότι στη Αμερική η έννοια campain και marketing παίζει πρωτεύοντα ρόλο στο οτιδήποτε...
Ερώτηση κρίσεως..
Ποιος έρχεται άραγε με το αυτοκίνητό του , για να ταράξει τις ζωές όλων?

Το Lost είναι μια απο τις πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη! Μπορεί να μην αγνοούσα την ύπαρξη της ,αλλά λόγω φόρτου εργασίας και άλλων δραστηριοτήτων δεν είχα την δυνατότητα να την παρακολουθήσω. Μιας και τα πράγματα για μένα είναι πιο χαλαρά τώρα , κατάφερα και την ξεκίνησα την σειρά αυτή που ομολογουμένως κρατά το ενδιαφέρων του τηλεθεατή αμείωτο και στις 3 σαιζόν που έχουν μέχρι στιγμής προβληθεί. Βλέποντας λοιπόν τα επεισόδια μου δημιουργήθηκε η ιδέα για το αν ποτέ το Lost δεν είχε γυριστεί στο εξωτερικό.Κάπως έτσι γεννήθηκε αυτό το post.....

Αν το Lost γυριζόταν ποτέ με Έλληνες......

1)Η πλειοψηφία των ηρώων θα είχε κοινότυπα backgrounds:
(Πρώην παίχτες ριάλιτη –δηλαδή άνεργοι τραγουδιστές , ηθοποιοί ή μοντέλα )

2)Το πολύ μέσα σε 10 μέρες/ επεισόδια , θα είχαν όλοι τσακωθεί μεταξύ τους για το ποιος πρέπει να ηγείται της ομάδας των επιζώντων.

3)Οι έρευνες στο εσωτερικό του νησιού δεν θα είχαν προχωρήσει ποτέ , γιατί ως γνωστών ο Έλληνας είναι της λογικής ‘’Έλα μωρέ , σιγά , και αύριο μέρα είναι….’’

4)Οι κάτοχοι κινητών αντι να προσπαθούν να πιάσουν σήμα , θα τραβάνε βιντεάκια από την παραλία του νησιού ή θα βγάζουν φωτογραφίες για να τις βάλλουν στο blog τους για όταν επιστρέψουν!

5)Ο μοναδικός γιατρός – επιζών στο νησί , θα χρέωνε επίσκεψη κάθε φορά που κάποιος πάθαινε κάτι.

6)Ανάμεσα στους επιζώντες αν υπήρχαν και μητέρες με τα παιδιά τους ,θα άκουγε κανείς συνέχεια το εξής στην παραλία …’’Κωστάκη/Γιαννάκη/Γιωργάκη , όχι στα βαθειά παιδί μου’΄…

7)Οι προσωπικότητες των διασωθέντων θα ήταν ακόμα πιο περίεργες και από τα φαινόμενα του νησιού !!!

8)Ένας (τουλάχιστον) από τους επιβάτες της μοιραίας πτήσης (ζωντανός ή μη ) θα λεγόταν σίγουρα Μητσοτάκης.

9)Η αντίστοιχη Ελληνίδα Kate δεν θα είχε ενδοιασμούς για το ποιον θέλει (τον Jack ή τον Sawyer) , θα τους έπαιρνε και τους δύο!

10)Η ανάκριση κάποιου αιχμαλώτου θα ήταν εύκολη υπόθεση αν υπήρχε επιζώντας αστυνομικός , ο οποίος με περίσσεια χάρη θα ανέκρινε τους ΄΄άλλους’’ ενώ άλλοι θα τραβούσαν βιντεάκι με τα κινητά τους τηλέφωνα….!!!!

11)Η σειρά θα παιζόταν σε ιδιωτικό κανάλι ,κάθε Δευτέρα. Αν και η σειρά θα είχε προγραμματιστεί για 1 μόνο σαιζόν ,θα συνεχιζόταν σίγουρα και για δεύτερη οπού θα έκανε κοιλιά ,ειδικά προς το τέλος. Τα νέα επεισόδια θα παίζονταν κάθε 15περίπου μέρες(και λίγες λέω) ενώ στο ενδιάμεσο θα είχαμε πήξει στην επανάληψη.(Σας θυμίζει κάτι…?)

Φίλε αναγνώστη / Φίλη αναγνώστρια ,
Σου έλειψα! Το βλέπω , το νοιώθω , το αισθάνομαι !
Και τι δεν έχει γίνει από τότε που έχω να γράψω στο blog : Ο Σάκης Ρουβάς έγινε ηθοποιός , ο Νίκος Κατέλης έγινε τραγουδιστής και η Μαρία η άσχημη θεωρείται ‘’όμορφη’’ !
Κοσμοϊστορικές αλλαγές που ούτε η πιο νοσηρή φαντασία δεν θα μπορούσε να υποψιαστεί .Δεν είμαι εδώ όμως για να σχολιάσω την επικαιρότητα , αλλά για να μοιραστώ μαζί σας κάτι που συνέβη σχεδόν πριν δύο εβδομάδες…..
Από τότε που χτίστηκε το Mall , μπορώ να ισχυριστώ ότι το έχω επισκεφθεί αρκετές φορές . Μου αρέσει αρκετά σαν χώρος και είναι αρκετά κοντά από το σπίτι μου . Πριν από κάτι μέρες λοιπόν ξεκινήσαμε να πάμε με έναν φίλο μου ,ο οποίος ήθελε κυρίως να αγοράσει ένα παντελόνι . Η χαρά μου βέβαια εμένα είναι τα fnac και γενικότερα οτιδήποτε έχει ηλεκτρονικές συσκευές μέσα και κυρίως ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αφού λοιπόν χαζέψαμε αρκετά στον πρώτο όροφο , που εκεί ως επί των πλείστων βρίσκονται συγκεντρωμένα όλα τα καταστήματα που με ενδιέφεραν , προχωρήσαμε και στους υπόλοιπους ορόφους που είναι καθαρά για hardcore shopping.
Περνώντας λοιπόν έξω από μια γνωστή αλυσίδα ισπανικών ρούχων , ο φίλος μου , μου είπε να μπούμε μέσα να ρίξει μια ματιά μήπως και βρει παντελόνι που έψαχνε. Δοκιμάζοντας λοιπόν 2-3 ζευγάρια , κατέληξε σε ένα , το οποίο μου το δίνει στα χέρια και με παρακαλεί ,δίνοντας μου χρήματα , να πάω στην ατελείωτη ουρά για να το πληρώσω ,όσο εκείνος θα δοκίμαζε κάτι μπλουζάκια . Μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι είχα ήδη το τζιν στα χέρια μου και ότι προσπαθησα να πω ‘’σιγα μην κάτσω στην ουρά’’ ήδη ο φίλος μου κατευθυνόταν σαν Κεντέρης στα αποδυτήρια. Τέλος πάντων μετά από κάποιο σεβαστό χρονικό διάστημα στην ουρά , έφτασε και εμένα η σειρά μου ενώ ο φίλος μου ήταν ακόμα στο δοκιμαστήριο.

Εδώ ας κάνουμε μια μικρή παύση και να σας πω κάποια πράγματα για τον σωματότυπο μου και τον σωματότυπο του φίλου μου. Αγαπητέ αναγνώστη/ια δεν είμαι πετσί και κόκαλο . Δεν με λες Μπραντ Πιτ σε κιλά αλλά δεν με λες και Μαύρο Πιτ ,γενικά τίποτα σε Πιτ (ούτε καν πιτ-στοπ) .Θα μπορούσες όμως να με πεις ‘’μπαμπάτσικο’’ .Τι σημαίνει αυτό ? Για φέρε λίγο στο μυαλό σου τον Αρναούτογλου…..Οκ, το χεις! Κάτι τέτοιο…
Ο φίλος μου και αυτός δεν είναι πετσί και κόκαλο ,απλά είναι λίγο πιο αδύνατος απο μένα . Με λίγα λόγια , αν εγώ φοράω Χ νούμερο παντελόνι ,αυτός φοράει ,αν θυμάμαι καλά , Χ-2 ή Χ-4 (μη ξεχνάτε τα νούμερα πάνε ανά δύο ) .Οκ μπορούμε να συνεχίσουμε τώρα με την αφήγησή μας.

Φτάνοντας λοιπον στο ταμείο , ο ταμίας , ένας νεαρός (κοντά στα 22-24 ) ,ευπαρουσίαστος , αντικειμενικά όμορφος και αδύνατος , με κάπως ειρωνικό και μπλαζέ υφάκι ετοιμάστηκε να με εξυπηρετήσει
.’’Θα πληρώσετε με μετρητά ή κάρτα?’’ Σιγοψυθήρησε βαριεστημένα …..
‘’Μετρητά’’, απάντησα.
‘’Είναι για δωράκι ?Συνέχισε…
.’’ Όχι’’ αποκρίθηκα…..
Χωρίς να με έχει δει ακόμα , γιατί τα μάτια του ήτανε επικεντρωμένα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχε μπροστά του ,παίρνει το παντελόνι από τα χέρια μου , αφαιρεί το αντικλεπτικό , το ανοίγει , αρχίζει να το διπλώνει , με κοιτάει (first contact) , συνεχίζει να διπλώνει , με ξανακοιτάει (second contact , εδώ έχουμε κάποιες διεργασίες στον εγκέφαλό του ) και αντί να συνεχίζει να διπλώνει , αρχίζει να …ξεδιπλώνει , με κοιτάει και κοιτάει το παντελόνι ,με βλέμα γεμάτο απορία ….Με κοιτάει για Τρίτη φορά και μου κάνει την κορυφαία ερώτηση ….
’’Είστε σίγουρος ότι το παντελόνι αυτό είναι για εσάς’’?
Χωρίς να θέλω να αρχίσω του να δίνω επεξηγήσεις για το ποιανού είναι το παντελόνι , χαμογελάω και του απαντάω καταφατικά ότι το παντελόνι είναι για μένα. Ο δύσπιστος όμως ταμίας ξανακοιτάει τόσο το παντελόνι όσο και εμένα και ρίχνει το οριστικό φαρμάκι του…
’’ Είστε σίγουρος ότι σας κάνει αυτό το παντελόνι? Το δοκιμάσατε πρώτα?’’ ,
Ειλικρινά δεν θα με πείραζε αν το ρωτούσε με ένα μη προκλητικό υφάκι , αλλά όταν σε ρωτάνε με ύφος του στυλ ΄’Αφού δεν σου κάνει ,τι το αγοράζεις ?Για να με ταλαιπωρείς μετά με αλλαγές ?’ .
‘’Ασφαλώς και δεν το δοκίμασα Εξάλλου μου αρέσει να είναι και λίγο φαρδιά πάνω μου’’ (Κάπου εδώ του πεφτει το σαγόνι στο πάτωμα!)
Ο ταμίας συνέχισε να με κοιτάει με απαξιωτικό ύφος ,συνέρχεται, τυλίγει το παντελόνι ,μου δίνει τα ρέστα και συνεχίζω τις αγορές μου σε άλλα καταστήματα με τον φίλο μου.
Και εδώ θέλω τη δική σου συμβολή αγαπητέ αναγνώστη/ια .Πώς κρίνεις την στάση του πωλητή απέναντι μου και εντάξει άσε με εμένα .Πες ότι συμβαίνει στον οποιονδήποτε. Θα σας άρεσε να σας συμβεί κάτι αντίστοιχο και μάλιστα να ακούγεται ο ταμίας σε ολόκληρη την ουρά που περιμένει πίσω σας? Γενικότερα είναι πρέπον να τονίζεις τις ‘’ατέλειες’’ του άλλου και μάλιστα μπροστά σε κόσμο?
Προσωπικά ένοιωσα αρκετά άσχημα (καλά , δεν έβαλα και πλερέζα αλλά καταλαβαίνεται αυτό που θέλω να πω). Μπορεί να είμαι Χ κιλά αλλά με έκανε να αισθανθώ Χ+200 !!!!!!
Περιμένω τις απόψεις σας επί του θέματος και φυσικά αν σας έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο.

Και ναιιιιιιιι ήρθε η μέρα και φέτος! Λίγο μετά την Γέννηση του ¨Αντίχριστου΄΄ ΄ήρθαν και στο προσκύνιο τα δικά μου γεννέθλια.Αν και νομίζω για τους παλαιοημερολογίτες παίζει να είμαι εγώ ο Αντίχριστος αλλά δεν θα Κωλώσουμε εκεί!
Έψαξα και ποιές άλλες έντονες προσωπικότητες έχουν γεννέθλια σήμερα και σας τις παραθέτω!

Donald Duck (9 June1934)
Johnny Depp (9 June 1963)
Michael J.Fox (9 June 1961)
Dick Vitale (9 June 1940) (American sportscaster )
Natalie Portman (9 June 1981)(Star wars Queen Amidala,V for vendetta)
Jackie Mason (9 June 1934) (Stand-up comedian)
Les Paul (9 June 1915) (guitarist)
Cole Porter (9 June 1891)(composer)
Sir Henry Hallett Dale (9 June 1875) (english neuroscientist)
George Pérez (9 June 1954) (American illustrator and comic book writer)
Harald Rosenthal (9 June 1937)(German hydrobiologist)
Patricia Cornwell (9 June 1956)(American author,mostly crime novels)
Aaron Benjamin Sorkin (9 June 1961) (American Screenwriter , producer,playwright)
Παρά το γεγονός οτι το post αυτό είναι περσινό ,είπα να το ανεβάσω και φέτος!Να με χαίρεστε!!!

Ξεκίνησα το bloging στα μέσα περίπου του Φλεβάρη του 2006 . Ένα χρόνο μετά κατάφερα να αποκτήσω ολόκληρη οικογένεια : την απίστευτη Attalanti , την μοναδική Liliputaner , την γοητευτική Giramondo και τον άπαιχτο High Fidelity Show. Κατάφερα επίσης ,μέσα από τα κείμενα άλλων bloger , να μοιραστώ μαζί τους κατά κάποιο τρόπο ,τις αγωνίες τους, τις χαρές τους , τις λύπες τους και γενικά να καταφέρουν (άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο) να γίνουν ένα αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μου.(φαντάζομαι και της δικής σας). Ο Αέναος κλείνει αισίως τα πρώτα του γενέθλια. Σκοπός αυτού του μπλόγκ ήταν (και είναι ) να σας δείξει τον κόσμο ,μέσα από τα δικά μου μάτια , τονίζοντας κυρίως το κωμικό στοιχείο των καταστάσεων της καθημερινότητας μου. Ελπίζω και εύχομαι να το έχω καταφέρει . Ο Αέναος λοιπόν ένα χρόνο μετά , αποκτά ‘’αδερφάκι’’ . Αποφάσισα λοιπόν ,με την ανεκτίμητη βοήθεια των Attalanti, Enteka ,Liliputanerin να δημιουργήσω ένα νέο μπλογκ το οποίο έχει σαν στόχο να αγαπηθεί όσο και ο Αέναος. Το νέο blog μπορείτε να το επισκεφτείτε εδώ Mark My Word και ελπίζω να σας κεντρίσει το ενδιαφέρον και να το επισκέπτεστε καθημερινά καθώς η ανανέωσή του θα είναι τακτικότατη .Η ιδέα για την υλοποίηση είναι απλή : ατάκες από άτομα της καθημερινότητας μας ,από την τηλεόραση , από ταινείες , από τραγουδιστές , επιστήμονες ,πολιτικούς…..
Τέλος , ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν είναι μόνο αρκετό για να δώσω στον Chris (rottenrat_incage@yahoo.com) χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του οποίου δεν θα ήταν εφικτή η υλοποίηση και η δημιουργία του template τόσο του αέναου όσο και του Mark My Word.